'Dichter' bij de plataan : Gedichten

Met een voordracht van prachtige gedichten, met biodiversiteit als thema, liet op zondagmiddag 3 oktober 2010 o.a. de stadsdichter Piet van de Boom ons genieten van zijn prachtige gedichten. Gedichten van Piet zijn te lezen op http://www.prfct.nl/
Maar ook Jan van de Pol, Martijn van Grevenbroek, Loek Ketelaars en Ronald van Laar,  vermaakten ons met hun poëzie.
De eerste sessie was dicht bij de Plataan, de tweede reeks gedichten werden dichter bij het terras ten gehore gebracht want daar zaten de mensen te genieten in het zonnetje.

In het kasteelbos naast het wandelpad hingen nog eens een twintigtal gedichten van ondermeer
Micky Otterspoor, Herman Pieter de Boer, Nelis de schrijver van de Tongelrese  limerick, en Jan Gulikers, directeur van basisschool Reigerlaan,

Gedichten over het Dommeldal, of oneindige bomen, maar ook korte gedichten met dieren in de hoofdrol.
Deze gedichten kon je natuurlijk tijdens een wandelingetje in het bos lezen.
En het weer op deze zondag was poëtisch mooi. 

Alle dichters: Dank voor jullie bijdragen!

Namens de natuurwerkgroep,
Kees van Grevenbroek.

VOOR EEN FILMPJ MET ENKELE VOORDRACHTEN EN GEDICHTEN KLIK  hier

Piet van de Boom, stadsdichter van Eindhoven maakte onderstaand gedicht over de 1e Wereldboom in Nederland : de Plataan die op het Wasven staat.

 Herman Pieter de Boer  , tekstschrijver en dichter, maakte voor de Plataan een bijzonder gedicht.
Met een korte inleiding over zijn band met bomen bracht Herman het gedicht "De PLATAAN SPREEKT' ten gehore tijdens de Wereldboomdagen in ons Groendomein-Wasven, 18 Oktober 2009.

DE PLATAAN SPREEKT Ik, de Gevlekte Zuiderling, ben meegevoerd en hier geplant in mooi en dankbaar Nederland. Ik herberg de herinnering aan iedere vergadering of liefdeskus of vriendenhand onder mijn takken op het zand, duizenden dagen, ieder ding. Ik ben een dappere Plataan, ik wil nog eeuwen lang bestaan, dat is mijn droom. Mijn lover valt en groeit weer aan, zo mag en zal het verder gaan. Ik ben een wereldboom. Herman Pieter de Boer

5 oktober 2008 schreef hij voor de Kinderboekpresentatie : "Dingen Verzinnen"     (Mede-auteur FRANK BIERKENZ)

8 oktober 2006 : Literaire middag: bijeenkomst onder de Plataan (Jury Herman Pieter de Boer)
Voor een kort filmpje met voordracht van de 1e prijswinnaars, de zusjes van Wijngaarden, Klik hier

1e prijs: Jolie (10 jaar)  en Gloria (8 jaar)  van Wijngaarden. Klik hier
2e prijs: Ria van de Wiel: Klik hier
3e prijs: Gedeelde prijs door Mevr. Marietje DeNeef (75 jaar) en  Dhr. Piet Brock  (77 jaar) :  Klik hier
Eervolle vermelding : Jip Bierkenz (12 jaar)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Loek Ketelaars

Een mooi gedicht en verhaaltje over Uilen:

"Uilskuikens"

Toen ik een jaar of acht was nam mijn vader me mee naar onze kerk voor een bijzondere excursie. Via de wenteltrap en een stenen trapje stonden we ineens voor een gammele lange ladder. Ook die werd beklommen waarna we over krakende planken, boven de gewelven, uiteindelijk hoog boven het altaar uitkwamen. Toen een van de houten deurtjes werd geopend viel het licht op een nest halfvolwassen jonge kerkuilen. Ze stonden te blazen en het leek wel of ze een pyjama aan hadden. Volgens mijn vader hadden ze nog nooit buiten gespeeld!
Een aantal jaren later ontdekte ik dat de sleutel van onze schuurdeur op het torendeurtje van de kerkzolder paste, waardoor ik mezelf de vrije toegang kon verschaffen wanneer het mij zo uitkwam.
Later nam ik geïnteresseerde vriendjes mee om naar deze bijzondere beesten te kijken. De kunst bestond erin om bij de torenklokken te arriveren als de klok sloeg. Liefst een keer of elf. Degene die bij me was sprong dan steevast een halve meter omhoog door het plotselinge, oorverdovende klokkenlawaai. Bingo!
Helaas zijn de kerkuilen van de Martinuskerk al jaren geleden vertrokken.
Ook in Tongelre nam de verstedelijking toe: Koudenhoven, Geestenberg, Muschberg, Residentie zus en Beauregard zo! Belangrijke rustige voedselplekken zijn verdwenen en daarmee ook de kritische uilen zelf.
Gelukkig konden we de kerkuilen in de Loostraat "opvangen" door in enkele boerenschuren tijdig een aantal nestkasten te plaatsen. Elk jaar zien daar jonge kerkuilen het levenslicht!
Toch heb ik de schuursleutel van thuis voor alle zekerheid bewaard. Je weet maar nooit! Stel dat er weer jonge kerkuilen zouden opgroeien in onze kerk.
Ik zou dat net als toen niet willen missen. Wellicht zijn er ook weer geïnteresseerden die ook wel eens jonge kerkuilen willen zien onder mijn begeleiding... Ik denk dat ik dan met ze afspreek direct bij de kerk..
Tegen een uur of elf!

Loek Ketelaars

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------